Live XS magazine - 5 Night Stand Amsterdam Heineken Music Hall [oktober 2001]

MTV 5 Night Stand met Air+Kosheen+Faithless+K´s Choice+Muse Heineken Music Hall, Amsterdam, 3 t/m 9 oktober Zo kom je nooit in de Bijlmer, zo hang je er in een week tijd 5 dagen achter elkaar rond. De MTV 5 Night Stand die in oktober plaatsvond in wat inmiddels kortweg de HMH heet zou je kunnen zien als de definitieve proef op de som voor de nieuwe Amsterdamse zaal. Wat werkt er wel in zo´n ruimte met een capaciteit van 5.500 bezoekers en wat werkt er niet. Nadat bleek dat de Manic Street Preachers zich wijselijk hadden teruggetrokken (lage voorverkoop en Greatest hits CD op komst) was het in ieder geval alleen nog een 5-daagse omdat Faithless twee keer geprogrammeerd stond. Samen met Muse waren zij ook de act die de hal tot de nok toe vol wisten te krijgen. Voor Air en K´s Choice bleef het een beetje behelpen. Zo´n halfvolle zaal gaat toch ten koste van de sfeer en in het geval van Air bleek dat hun sound nu wel heel erg vaag is, terwijl K´s Choice al zo vaak in Nederland opgetreden heeft dat nu het verzadigingspunt wel bereikt is. ´Dit is ons laatste live optreden dit jaar´, zei Sarah met pijn in haar stem, terwijl een zucht van verlichting bij ondergetekende maar moeilijk te onderdrukken was. Niet dat K´s Choice een wanprestatie afleverde, verre van dat, maar saai waren ze wel. Evenals te iel voor zo´n kolossale zaal. Nee, dan Faithless. Of je nu van ze houdt of niet, dit is een band op de toppen van haar kunnen. Vijftien songs verdeeld over één set en twee toegiften, een perfecte balans tussen trancy singles en dubby albumtracks, geen moment van verveling mogelijk. Faithless mag dan het muzikale equivalent van een Amerikaanse kaskraker-film zijn, gesmeerd loopt de machine wel. En de charismatische Maxi Jazz mag de eer voor die enorme publieksovergave opstrijken. Topavond. Muse bouwt wat dat betreft gewoon lekker verder. Na Paradiso en Lowlands voelt de HMH als een logische schaalvergroting, terwijl Matt Bellamy en co aantonen steeds meer een band te zijn die zich met niets of niemand meer laat vergelijken. Vandaar waarschijnlijk ook het ietwat schizofrene publiek: oudere Britpop fans, jongeren met pakken en coupes die aan de Strokes doen denken, opvallend opgemaakte Manson-lookalikes en Silverchair-tieners en een enkele nu-metal liefhebber, alle doelgroepen waren vertegenwoordigd. Concluderend kunnen we vaststellen dat de HMH vooral goed werkt voor bands die echt al groot genoeg zijn voor een zaal met zo´n capaciteit, terwijl een wat subtieler publiek het hier en daar aflegt tegen de van dik hout zaagt men planken bezoeker. Ook opvallend is het dat het geluid bij dance-acts aanzienlijk beter is dan bij gitaarbands. Maar een welkome afwisseling binnen de betrekkelijk kleine Amsterdamse ons-kent-ons gebeuren is de hal zeker. Arnold Scheepmaker

back to articles