NRC Handselblad 13.04.01
Gehoord: 12-04-2001
Paradiso Amsterdam.
herhaling 13-04-2001 013 Tilburg. 

Kan dit wel? Dat is het eerste wat je je afvraagt bij het werkelijk oorverdovende optreden van voorprogramma JJ 72. Zelfs met de rug tegen de achterwand van de zaal is het geluid echt absurd hard. Niet in de eerste plaats komt dat door de manier waarop Mark Greaney van JJ 72 zingt. Of beter gezegd: schreeuwt. Greaney heeft een stem van schuurpapier en klinkt alsof hij gal spuwt. Dat kan mooi zijn, maar de liedjes van JJ 72 zijn, op single Oxygen na, niet echt memorabel en het gehanteerde volume ontneemt de Ierse band alle mogelijke charme.

Nee, dan Muse. Ook hier gaat het om een nog erg jong trio, maar de band van zanger Matt Bellamy staat alweer op het punt om haar tweede cd uit te brengen. Een titel daarvoor is er nog niet, maar de nieuwe single Plug in Baby is sterk en de twee uitverkochte shows in Nederland geven al aan dat Muse binnenkort groot kan gaan worden. Rond de release van hun debuut cd Showbiz kon je ze gemakshalve nog indelen in het legioen van Radiohead-klonen, maar dat is nu om twee redenen niet meer mogelijk.

Niet alleen klinkt Radiohead zelf tegenwoordig veel elektronischer dan ten tijde van OK computer, maar ook blijkt in Paradiso dat Muse zich ontwikkeld heeft. Klonken ze anderhalf jaar geleden nog als een echte Britse popband, op de afgelopen editie van het Lowlands-festival bleek al dat er sprake was van een stevige transformatie. Het geluid was aangescherpt en de songs waren complexer geworden. Nu is die verandering geheel voltooid en valt gelijk op dat Matt Bellamy's positie binnen de band belangrijker is dan ooit.

De overige twee leden leggen een stevige ondergrond, maar het is de tengere Bellamy die alle aandacht opeist en zeer ambitieus overkomt. Er zijn zelfs nummers waarin hij niet alleen zang en gitaar voor zijn rekening neemt, maar ook nog de toetsen voor zijn rekening neemt. De stijlvolle cyberpunk met het piekerige haar wurmt zich in opperste concentratiedoor een labyrint van songstructuren. Met uitzondering van wat ouder materiaal en een opvallende cover (Feeling Good, bekend van de nieuwste Grolsch reclame) speelt Muse een set vol nummers die niemand nog gehoord kan hebben. Dat de groep toch moeiteloos de aandacht weet vast te houden dwingt respect af. Pas aan het einde van het optreden worden plug in Baby en de hit Muscle Museum gespeeld en raakt de zaal definitief in extase. Dat de groep vervolgens geen toegift geeft is ook lekker eigenzinnig.

Arnold Scheepmaker