Gelderlander - bombast op het podium [09 oktober 2001]

Het optreden van Muse op Lowlands beloofde veel. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen voor het concert van Muse, vanavond in de Heineken Music Hall. Gesprek met frontman Matthew Bellamy. Matthew Bellamy (23) lijkt haast te hebben. De spichtige frontman van de Engelse groep Muse praat alsof hij de trein nog moet halen: staccato en snel. Maar Muse lijkt dan ook in een andere tijdsdimensie te zitten. Alles gaat immers snel bij Muse. Met het in juni verschenen tweede album, Origin of symmetry, is de band hard op weg richting status van 'heel grote'. Vanavond speelt de groep in de Heineken Music Hall in Amsterdam en de verwachtingen zijn hoog. Het optreden op Lowlands, eind augustus, beloofde al veel. Muse was op Lowlands gedurfd en groots. Sinds Queen was er geen band die de bombast zo heerlijk van het podium liet afspatten als Bellamy en de zijnen. Sinds Queen heeft ook niemand zo openlijk naar klassieke muziek gelonkt. De eerste drie nummers op Origin of symetry hebben een klassiek piano-intro. Ik luister veel naar klassieke muziek uit het begin van de vorige eeuw", zegt Bellamy. Vooral als we in het vliegtuig zitten. Ik heb het niet zo op vliegen. Als ik klassieke muziek luister, voel ik de angst niet dat er wat mis kan gaan. Ik heb het bovendien zo hard op staan dat het me niet eens meer zou kunnen schelen als dat vliegtuig zou neerstorten. Ik ben twee jaar geleden weer piano gaan spelen, zo ben ik bij klassieke muziek terecht gekomen. Ik had sinds mijn veertiende niet meer gespeeld; in die tijd ruilde ik de piano in voor de gitaar. Een vriend raadde me aan om Chopin en Rachmaninov te gaan spelen om het goed in de vingers te krijgen." Bellamy groeide met zijn moeder op in Teignmouth, een klein kustplaatsje in het zuiden van Engeland. Een erg saai gat. Met vrienden hingen we rond aan de kust en dronken cider. Verder speelden we in bandjes. Er was gewoon niets anders te doen. "Mijn vader speelde in een band. Een vrij bekende band ook nog: de Tornados, ze hebben een hit gehad. Surf-rock - ik schaamde me er indertijd dood voor. Nu vind ik het best cool. Maar ik ben niet door mijn vader geïnspireerd ben je gek! Toen ik tien was, speelde ik al beter gitaar dan hij." Na het verschijnen van Showbiz, het eerste album van Muse, in 1999, beloofde Bellamy plechtig dat de opvolger een heel positief klinkend album zou worden. Op Showbiz klonk de band nogal zwaar op de hand. Maar hoewel Symetry of origin in veel opzichten anders klinkt dan zijn voorganger, is het positivisme er niet op losgebroken - afgunst en aversie bepalen kennelijk nog steeds Bellamy's wereldbeeld. Het positivisme staat nog even in de koelkast, ben ik bang", geeft Matthew lachend toe. Hoewel, ik vind het nummer Bliss best positief." In het bewuste nummer, dat gaat over jaloers zijn op iemand bij wie het geluk kennelijk makkelijk is komen aanwaaien, zingt Matthew Bellamy uiterst getergd regels als: 'Everything about you is how I'd wanna be' en 'Everything about you resonates happiness'. Bellamy: Goed, laten we zeggen dat het een poging is. Het is moeilijk positieve muziek te maken. Het is wél een doel. "Het zit ook wel in me, alleen het negatieve komt er zoveel makkelijker uit. Aan de andere kant: veel mensen hebben het soort gevoelens die ik bezing. Ik laat ze zien dat ze niet alleen zijn. Dat geeft een hoop moed, dunkt me. Dat is ook iets positiefs." Muse. Te horen: vanavond Heineken Music Hall, Amsterdam. Richard Stekelenburg

back to articles