live xs (february 2000)

paradiso 6 januari Dat de timing van dit concert uitstekend is mag duidelijk zijn. In de maand Januari spelen er amper bands in het clubcircuit, en als er al iets geboekt staat, is het doorgaans de zoveelste komst van een uitgerangeerde ska-band of een avond feesten met Bjorn Again. Desalniettemin is vrijwel iedereen die ik ter plekke spreek verbaasd over het hoge aantal bezoekers dat Muse vanavond weet te trekken. Het debuut van het jonge drietal kwam immers pas eind vorig jaar uit en single Muscle Museum is begin Januari ook pas enkele weken als videohit te bewonderen op de clip-kanalen. Hoe weet iedereen dus zo snel dat hier wel eens iets bijzonders kan gaan gebeuren? En, als Muse in zo'n korte tijd al 900 man kan trekken, hoe groot gaan ze dan uiteindelijk worden? Alles wijst er op dat de route Pinkpop - nogmaals Paradiso - Lowlands - 013/Vredenburg gevolgd kan gaan worden, want de 'Angst-rock' die de heren maken zal zowel de Engeland-volgelingen en Radiohead-adepten aanspreken, maar ook festivalgangers moeten er mee uit de voeten kunnen en vooral live beschikt de band over voldoende snerpende gitaren en drum-kannonades om ook grunge/powerpop liefhebber en gemiddelde Kink FM-luisteraars een boeiende veeg uit de pan te geven. In Paradiso laat de geluidsman de gitaarpartijen iets te hoog en scherp uit de speakers knallen waardoor je na ieder nummer vrijwillig twee passen naar achteren stapt en naderhand nog steeds met een fluittoon rondloopt, maar verder is het optreden veelbelovend. Echt charismatisch is Muse (nog) niet echt, en tussen de nummers door valt er dan ook niets te quoten, maar het optreden is bevlogen genoeg om vrijwel continu te boeien en het heldere stemgeluid van Matthew Bellamy zorgt ervoor dat de groep ook als ze hardere riffs gaan spelen een fijnzinnig geluid weet te behouden. Een goede show, zeker als je er vanuitgaat dat dit voor Muse eigenlijk pas een showcase was. Arnold Scheepmaker

back to articles