live xs (january 2000)

"We zijn al een stuk verder dan veel bands van onze leeftijd." Dat er toch wel iets opwindends gebeurt in ingeslapen badplaatsen bewijst het Engelse Teignmouth. De constante verveling bracht drie dertienjarige vrienden, aldaar woonachtig, ertoe een bandje te beginnen. En als de voortekenen niet bedriegen hebben bassist Chris Wolstenholme, drummer Dominic Howard en zanger-gitarist-pianist Matthew Bellamy het in zich om heel groot te worden onder de pakkende naam Muse. De eerste kennismaking met het inmiddels twintig jarige trio, dat Teignmouth heeft verruild voor Londen, is in ieder geval een overweldigende. De cd Showbiz is namelijk een prachtplaat die de veel gehoorde kritiek van klinkt als Radiohead en Jeff Buckley gemakkelijk overstemt. Vooral in eigen land wordt Muse nogal een genadeloos neergesabeld. Matthew Bellamy legt telefonisch vanuit Frankrijk, waar de band video-opnames maakte, uit waar die kritische geluiden vandaan komen. "Meestal vinden ze ons inderdaad op Radiohead lijken, maar dat zal voor een deel komen omdat John Leckie Showbiz geproduceerd heeft. Hij heeft namelijk ook The Bends van Radiohead gedaan. Ik ben zelf meer beinvloed door bands als Nirvana en The Police. Ik zie Muse als een heavy rockband en daar zijn er momenteel niet zo heel veel van." Het drietal krijgt verder in de chauvinistische Engelse pers voor de voeten geworpen dat ze te jong is en eerst bij een buitenlandse platenmaatschappij heeft getekend (Madonna's Maverick label). Bellamy pareert: "Natuurlijk zijn we nog jong, maar we spelen ook al zeven jaar samen. Daardoor zijn we al een stuk verder dan bands van onze leeftijd". Het geluid van Showbiz onderstreept die woorden nog eens vet. De cd klinkt heel volwassen en de intensiteit waarmee gespeeld wordt maakt Muse een band die het puberniveau allang is ontstegen. Matthew vertelt over het eerste optreden. "Dat was tijdens een bandwedstrijd. Er deden een heleboel technische groepen mee. Heel goede muzikanten, maar de muziek was behoorlijk klinisch. Wij waren een jaar of zestien en konden absoluut niet tippen aan het spelniveau. We speelden echter wel met heel veel emotie, vernielden wat apparatuur en sleepten het publiek het podium op. Tot onze eigen verbazing wonnen we en vanaf dat moment wisten we dat gevoel belangrijker is dan techniek". Voice of a generation. Voor een nog jonge band heeft Muse al behoorlijk wat ervaring opgedaan. Sinds eind vorig jaar lijken de zaken in een stroomversnelling terecht gekomen. Na enkele showcases in de VS en een deal met Maverick, sloten al snel enkele Europese maatschappijen aan. Voor Matthew is er desondanks geen enkele sprake van druk. "Eerder het tegenovergestelde. Ik zie alleen maar meer mogelijkheden. Ik denk dat de ontwikkeling die we doormaken heel gestaag verloopt. We hebben al heel erg vaak opgetreden en daarbij vaak genoeg voor tien ongeinteresserde toeschouwers staan spelen. Niemand begreep waar we mee bezig waren. Op het moment dat de tijd rijp was konden we eigenlijk ook meteen verschillende platendeals tekenen. Okay het gaat nu allemaal iets sneller, maar we kunnen het nog makkelijk bijhouden". Het publiek van Muse bestaat volgens Matthew uit mensen van ongeveer dezelfde leeftijd. "Alleen toen we die shows in kleine clubs in Amerika deden, hadden we duidelijk een wat ouder publiek. Ik vond het mooi om voor ze te spelen, omdat ze de muziek erg serieus namen. In Engeland spreken we toch vooral jongeren aan. Die herkennen veel in de nummers." Wanneer hij is uitgelachen om de vraag of hij zich een voice of a genetration voelt, zegt hij droogjes: "We spreken ze aan meer niet". Muse heeft er ook geen enkel probleem mee om voor een publiek te staan wat de band niet kent "We hebben een tour gedaan met Skunk Anansie en die fans hebben we echt weten te veroveren. Ik vind het eerder een uitdaging om voor toeschouwers te spelen die eigenlijk voor een andere band komen. Bovenaan mijn verlanglijstje van groepen waar ik mee zou willen spelen staan The Deftones. Veel bands zijn misschien bang om met ze te spelen omdat ze zo heavy zijn, maar ik zou hun publiek graag willen laten horen waar Muse voor staat". Jos Raats

back to articles