REVIEWS

Lowlandskrant van zaterdag 25 augustus

Als Wolfgang Amadeus Mozart een bastaard-klein-kleinzoon zou hebben gehad, dan zou dat waarschijnlijk Matt Bellamy van het Engelse trio Muse zijn geweest. Zo blijkt maar weer eens als de prille twintigers de eerste act zijn die de ALPHA tent helemaal tot de nok toe vol weten te krijgen. Want hoe goed de ritmesectie ook in elkaar steekt, Bellamy is Muse, daar bestaat geen twijfel over.Als een ware heer en meester schijft de tengere freak-a-zoid punk over het podium, met als voornaamste doel om eigenzinniger dan eigenzinnig te zijn. Soms mondt dat uit in wat al te virtuoos gepriegel, maar als de songs net zo sterk zijn als de vernieuwingsdrang dan ontstijgt Muse probleemloos zichzelf en laat zowel aan de Brit-rock-kant als aan de Silverchair-kant veel bands het nakijken. 

Vanavond valt vooral op dat Muse live nog beter tot haar recht komt dan op de recente cd 'Origin Of Symmetry'. Tenzij je natuurlijk een fervente Queen-fanaat bent. Maar ook als zanger Matt door een microfoon met vocorder zingt en stijlvol begint te zwalken ontstaat er een gedreven sfeer die we vandaag nog niet eerder hebben beleefd. Muse verkeert in topvorm, weet dat en heeft daardoor al een voorsprong op het legioen ploeterbands.

Dat ze niet op de lauweren rusten, maar dat voordeel tot de bodem benutten en alles geven is lovenswaardig en het leidt er toe dat ze hun rauwe optreden van vorig jaar makkelijk overtreffen. Plug in...Baby. (AS)


Drie dagen Las Vegas in tropisch Biddinghuizen - Het Parool, 27-8-2001

De hoogtepunten: Muse, dat vrijdag veel publiek trok in de grote tent, was vorig jaar ook al op Lowlands. Toch was het terecht dat de band er weer optrad, en bleek het trio live nog overtuigender dan voorheen, met een zinderende mengeling van barokke rock en ruige metal, met een glansrol voor de vaak hoog uithalende zanger Matthew Bellamy, die ook opnieuw liet horen een begenadigd gitarist te zijn. Op maat gesneden voor het Lowlands-publiek, dat houdt van stevige, opgefokte rock en emotionele uitbarstingen.


Apeldoorse Courant

Al zoekend kom je op vrijdag uit bij Muse, weliswaar al eerder op Lowlands te zien geweest, maar nu echt op het randje van heel groot en dat is spannend om mee te maken. Te meer omdat er van de groep onlangs de bizarre tweede cd Origin of symmetry is verschenen, waarop centrale man Matthew Bellamy de pathos met een grote 'P' uitschreeuwt zonder dat daar ook maar een moment de tenen van gaan krommen. De op Chopin en Debussy gestoelde pianointro's, de omhoogschietende vocalen, bombastische teksten en gezwollen baslijnen: het wordt live allemaal nog net even vetter aangezet en is daarmee nog overtuigender. Muse speelt binnenkort echt in de eredivisie. Een soortgelijke getormenteerd Buckley-achtig stemgeluid is te horen bij Starsailer.

LAST YEAR: 

Lowlands 2000 - review by http://saucytrout.com

Wie een jaar geleden tegen je had verteld dat Muse de headline-act zou worden van Lowlands 2000 zou je onmiddelijk voor gek hebben verklaard. Daarna zou je 'm uiteraard hebben gevraagd wie die band in godsnaam was, want Muse was toen nog slechts bekend bij enkele mensen. Maar tijdens zeer sterke optredens in Paradiso en op Pinkpop en Werchter heeft de band al bewezen dat ze de nobele taak van afsluiter wellicht kunnen vervullen. De Alpha tent zat in ieder geval helemaal vol want met de hitjes Muscle Museum en Unintended heeft de band zichzelf het afgelopen jaar in de kijker gespeeld.

Op Lowlands toonde Muse zich, in tegenstelling tot eerdere optredens, weer van een nieuwe kant. Op Pinkpop werd een gevoelig optreden neergezet, op Werchter waren de boys buitengewoon agressief en bezeten en dit keer wist de band hier het midden tussen te houden. Dit kwam de rustige nummers erg ten goede want Unintended sneed werkelijk door merg een been. Matthew Bellamy toonde dat zijn ziel ondanks, of juist dankzij, de lange tour, nog steeds getergd is.

Tegelijkertijd liet Muse ook zien het hardere werk niet te schuwen. De band rockte er van tijd tot tijd stevig op los. Voorzichtig wurmden de laatste drie crowdsurfers van het festival zich boven de massa. Want wat kon je nog gebeuren tijdens de laatste band. Een onheilspellende versie van Showbiz mocht met klagelijk zang en trillende en brommende bassen het concert afsluiten. Meteen na het nummer stormde de band het podium af om niet meer terug te komen.

Muse is voor zijn examen headline-act met vlag en wimpel geslaagd.