oor (mei 2000)

Muse geldt sinds het verschijnen van dat onwaarschijnlijk mooie debuut Showbiz als een van de grootste beloften van de Britse gitaarrock. Maar we moeten nu niet gaan denken dat zanger Matt Bellamy alleen nog met muziek bezig is. Een gesprek over kunstmatige intelligentie, verwarring en de bevrijding van de ziel. 'Muse? Dat zijn zeer lieve kalme, brave jongens. Toffe lui. Tja wat muziek betreft ben ik er niet wild van, hoewel ik de laatste singel Muscle Museum wel ongelooflijk goed vind. Echt. Het is ook absoluut geen sslechte band, he. Het zijn zeer goede muzikanten, veel beter dan wij.' Aan het woord is Stephan Dewaele..... In het backstage gedeelte van de Londense ULU geniet hij na van het laatste optreden van Soulwax als voorprogramma van de Britse gitaargroep. Dewaele -languit op de trap, aan een champagnefles lurkend - is blij verrast met de respons die zijn band kreeg gedurende de Engelse toer met dEUS en Muse. 'Voordat we hier kwamen, had iemand me gezegd dat het in Engeland niet exceptioneel is als mensen met d rug naar je toe gaan staan als ze het niks vinden. En wat wij doen, is toch ook een beetje tongue in cheek he, Het is maar de vraag of ze dat gaan pikken. Maar ik moet zeggen dat de mensen vanaf het eerste optreden met dEUS in Shepard's Bush, heel enthousiast gereageerd hebben. Ook tijdens deze toer met Muse hebben we zoveel goede reacties gehad, dat je gaat denken dat je in de maling genomen wordt hahaha..." Dewaele weet inmiddels ook dat niet alle Britse bands zo lief zijn als Muse. 'Die band die vanavond voor ons speelde, was op voorhand heel agressief tegen ons, omdat we niet uit Engeland kwamen. Het was al meteen van fucking European wankers. Toen de bassist het podium opkwam, schopte hij een neonbuis van ons doormidden en smeet de basversterker in de drumkit van Muse. Helemaal gek ja. Totaal anders dan Muse. Met hen zijn we elke avond wat gaan drinken. Ze hebben ons gevraagd of we een remix van een nummer willen doen. We mochten zelf het nummer uitkiezen, dat vond ik ook zo tof. Het eerste nummer van de cd met die piano, Sunburn, daar zou ik wel iets mee willen doen. Maar eerst gaan we nog een aantal dingen met Soulwax afmaken.' In de toerbus reageren Muse leden Dominic Howard(drums) en Chris Wolstenholme(bas) laconiek op het hooliganisme van de eerste band. Ze zitten meer in over zanger Matthew Bellamy die zware griep blijkt te hebben en een uurtje voor het optreden nog niet is gearriveerd. 'We zijn allemaal nogal grieperig' snift Wolstenholme. 'Ik denk een gevolg van een druk toerschema. We hebben het laatste jaar met Skunk Anansie, Foo Fighters, Bush en Red Hot Chili Peppers getoerd en hebben nu onze eigen headline-toer door Engeland achter de rug. Ja, het gaat ondertussen wel heel goed met Muse.' Dat bleek al in Januari toen de nog jonge band -gemiddelde leeftijd 21 jaar- dankzij debuutalbum Showbiz door de lezers van de NmE gekozen werd als 'Best New Band van 1999' Toch heeft het opvallend genoeg vooral in eigen land een tijdje geduurd voordat de even sprankelende als intense gitaarliedjes van Muse waardering oogstten. Een platendeal werd na een optreden op de pier van Santa Monica binnengehaald, terwijl het trio tot voor kort in grotere zalen speelde dan in Engeland, de basis voor het succes in Engeland werd volgens het ritmeduo vooral gelegd tijdens de toernees met de Cili Peppers en die andere grote namen. Howard: 'Opeens werden we hier ook opgepikt en spelen we in uitverkochte zalen'. Dat was even wennen, ik weet nog dat we in Devon woonden en dat we de eerste keer in Londen zouden optreden. we hadden een bus gehuurd om onze vrienden, tegen een kleine bijdrage mee te nemen. Maar de nus was slechts halfvol geboekt, waardoor we een schadepost van vierhonderd pond hadden. Uiteindelijk hebben we dus vierhonderd pond betaald en driehonderd mijl gereden om op te kunnen treden in de kleinste pub van Londen, met onze vrienden als enigste aanwezigen. We hadden net zo goed in Devon kunnen blijven.' Inmiddels is er dus wel het een en ander veranderd , en heeft Muse -als voorprogramma van de Chili Peppers in Parijs- bijvoorbeeld al tegenover 17.000 man gestaan. 'Je leven veranderd wel ingrijpend, het eerste waar ik aan heb moeten wennen, is dat mijn bed van twee bij twee veranderd is in dit bedje.' zucht Howard wijzend op de bank van de bus. Vroeger had ik een huis, nu heb ik een bus. Maar er zijn ook goede ervaringen. Als iemand drie jaar geleden had gezegd dat ik Dave Grohl van de Foo Fighters zou ontmoeten, dan had ik 'm uitgelachen en nu hebben we zelfs met de Foo Fighters opgetreden. Nee die grote optredens maken me niet nerveus, ik ben nog wel eens nerveus, maar dat komt dan niet door de grootte van de zaal. Eens in de vier ,vijf weken gebeurt het ineens, dan gaat mijn maag opspelen en ben ik zenuwachtig. Meestal omdat ik denk dat er iets mis gaat met onze apparatuur.' Vanavond blijft alles gelukkig heel. Hoewel de zieke Bellamy letterlijk groen ziet van ellende, perst hij wel een indrukwekkend stemgeluid uit zijn tengere lijf. Als een volleerde rockster trekt hij grimassen........wordt vervolgd Raymond Rotteveel

back to articles