|
Spraakmakend
Als dat maar goed gaat,het is vrijdag de dertiende en Muse speelt in 013. Daar staat weer tegenover dat het vandaag ook Goede Vrijdag is en -belangrijker- dat Muse tijdens eerdere concerten in ons land nimmer de fout in is gegaan. Voordat het jonge gitaartrio uit Devon et podium betreedt, is het de beurt aan JJ72. De Ieren trappen maar meteen af met het hitje October Swimmer, lijken een beetje op, maar maken toch een dik half uur indruk. Af en toe overschreeuwt zanger/gitarist Mark Greaney zichzelf en klinken de songs qua opbouw enigszins eendimensionaal. Tegelijkertijd druipt de intensiteit van nummers als Long Way South of Algeria en sta je toch vooral vol verbazing te kijken naar een van de grote beloften van de Britse gitaarrock. Dat was Muse anderhalf jaar geleden nog. Nu worden ze binnengehaald als helden en val je steil achterover van het gemak waarmee de 22 jarige zanger/gitarist Matthew Bellamy zich als nieuwbakken ster presenteert. Er wordt geopend met twee songs van het nieuwe album en de verraden dat Muse geen Showbiz 2 heeft proberen te maken. De nieuwe composities steken een stuk complexer in elkaar en zijn bovendien - zo blijkt naarmate het concert vordert - vooral harder. Bellamy vuurt metalriffs af richting publiek, toont zich ook een virtuoos op toetsen en ontroert tussendoor in een gloedvolle versie van Unintended. Dat daarbij massaal de aanstekers de lucht in gaan, geeft aan hoe groot de status van de band nmiddels is. Een grootse Muse Passion op een heel Goede vrijdag. Oor magazine |