Oor  Magazine -  (mei 2004)

Met gevoel voor dramatiek sprak de NME van "the horror incident". Plassen bloed, concert afgebroken en een zanger/gitarist die met serieuze verwondingen in het gelaat naar het ziekenhuis werd afgevoerd. Het bleek achteraf gelukkig allemaal mee te vallen. Toch maar even bellen met Chicago, alwaar hoofdrolspeler Matthew Bellamy de Muse-fans geruststelt."We hebben maar een optreden moeten afzeggen, maar ik ben nu weer helemaal oké en klaar voor de Europese festivals." Wat er precies gebeurde? Nou, tijdens op een optreden in Atlanta sprong ik iets te wild op en neer. Op een gegeven moment struikelde ik half voorover waardoor mijn gitaar vol in mijn gezicht kwam. Ik heb nog geprobeerd om door te spelen, maar elke keer als ik mijn mond open deed, gutste het bloed eruit. Het zag er in het begin slecht uit, maar dat bleek dus mee te vallen: een paar hechtingen in mijn mond, dat was eigenlijk alles. Ach, het was mijn eerste ziekenhuisbezoek, meestal is Dom (drummer Dominic Howard) degene die in de ziekenboeg belandt. Muse tourde afgelopen maand door Noord-Amerika en Canada. Een succesvolle en bevredigende tour, zegt bellamy, ook al speelde hij niet in de gigantische zalen die hij in Europa gewend is. Meestal rond de 1000, 1500 man, maar het publiek is echt geweldig. En het is leuk om in plaatsen te spelen waar ze Muse nog nooit gezien hebben.  Dat doet denken aan de begindagen en werkt heel verfrissend. Ik hoef ook niet elke dag voor 15.000 mensen op te treden. De kleinere optredens draaien meer om muziek dan show en dat is ook wel eens lekker. Hoe groter de zaal, hoe groter het show element. Nee, daar heb ik geen moeite mee omdat ik een muzikant bent, het is meer de druk die het met zich meebrengt. Je bent met allerlei dingen bezig die de aandacht van het muziek maken afleiden: de opstelling van de apparatuur op het podium, de lichtshow, de videoschermen...Daardoor ga je tijdens een show of tijdens de voorbereiding over dingen nadenken waar je niet over na moet denken. Is er een groot verschil tussen Muse-fans in Amerika en Europa? In Amerika is het publiek meer geïnteresseerd in de rockkant van Muse. Ze horen een paar nummers op de radio en denken: o, dat is een goede rockband, daar gaan we naartoe. Ik denk dat Europa meer openstaat voor onze dramatische, zachte kant. En we hebben hier een bepaald niveau van agressie meegemaakt dat we nog nooit eerder hebben meegemaakt. Vertel eens. Nou, gisteren in Detroit bijvoorbeeld. We speelden in een zaal voor duizend mensen en vlak voor het podium gingen een stuk of zes, zeven gasten compleet door het lint. Ze liepen rondjes en vochten continu met elkaar. We hebben dat hier al een paar keer meegemaakt, een heel vreemd fenomeen: een klein, extreem agressief groepje mensen dat elkaar helemaal gek maakt, rondjes loopt en met elkaar vecht. Jullie maken ook wel agressieve muziek. Lachend: Ja, vaak wel ja. Ik vind agressie ook wel een zuivere emotie. Het is puur. Sommige songs roepen misschien een agressief in your face gevoel op, maar dat wil nog niet zeggen dat je dan in het publiek helmaal door het lint moet gaan. Ik bedoel, ik vind het ook lekker om bij een rockconcert op en neer te stuiteren, maar dit wat anders en gaat veel verder. Hoe bevalt Amerika als land eigenlijk? Het bevalt me heel goed, Het is zo'n vreemd land, zo anders dan Engeland en Europa. Ik hou er sowieso van om nieuwe plekken te ontdekken.   Heb je daar tijd voor dan? Wat doet de zanger van Muse eigenlijk op een dag als vandaag? We zijn net naar een platenzaakje geweest, daar heb ik de dvd 100 years of piano gescoord. We zullen zo meteen wel ergens gaan lunchen, op zoek naar goed Amerikaans krachtvoer, dus dat zal wel een milkshake worden. Daarna moeten we soundchecken en optreden. 's Avonds gaan we dan meestal nog wel naar een bar. Dat is ook het voordeel van dat we nu in kleine tenten spelen: je zit meteen in het centrum en hoeft niet zo ver te lopen voor een leuke bar. In Europa spelen we meestal in grote hallen die buiten de stad liggen en waar je op loopafstand 'gezellige' parkeerterreinen tegenkomt. Als we een dag vrij hebben, doen we meestal iets bijzonders. We zijn laatst bij Niagra Falls geweest en ik wil nog naar de Joshua Tree en Las Vegas. Wat ben je helemaal zat daar? Het eten, he. Dat is hier echt verschrikkelijk. Ik hou heel erg van Italiaans eten en had een paar dagen geleden een pasta besteld. Dan krijg je een groot bord met eten waar je vier mensen mee kan voeden. Met zoveel saus dat je de pasta niet meer proeft. Het is echt een opgave om hier voedsel te vinden dat niet extreem groot en extreem vet is. Wat mis je het meeste aan Engeland? Mijn vriendin toch wel, ja. En ik mis ook de 'attitude' van Londen. Het is moeilijk uit te leggen wat dat precies is. Er heerst een soort cynisme. Dat is goed en slecht, dat weet ik, maar ik mis het wel. Hoe politiek bewust ben jij? Ik was vroeger altijd geïnteresseerd in, eh, muziek. Heb me nooit echt druk gemaakt om politiek. Dat is wel veranderd, ja. Door wat er de laatste jaren allemaal is gebeurd in de wereld ben ik meer betrokken geraakt. Ik denk nu bijvoorbeeld echt na op wie ik ga stemmen. Ja, ik word ook ouder, hè, [lacht].   Je bent alweer 25 jaar. Je hebt nu drie succesvolle platen gemaakt, op de grootste festivals gespeeld en diverse keren over de wereld getourd. Wat is je drive nog eigenlijk? In ieder geval niet commercieel succes. Dat zegt me niets. Er is een deel in mij, een soort verlangen, dat nooit vervuld zal worden. Dat is de reden waarom ik muziek maak. Ik moet altijd beter worden, als muzikant en als mens. Qua muziek ben ik altijd op zoek naar het nieuwe en het ongewone. Ik ben geen psycholoog, dus ik weet niet waar dat vandaan komt.  Ik weet alleen dat het er is en dat het er altijd zal zijn. Er zijn nog zoveel inspiratiebronnen te ontdekken, ook in de wereld van klassieke muziek. Ik ben nu bijvoorbeeld pas Liszt aan het ontdekken. Maar ook flamenco. Daar was ik op mijn zestiende helemaal gek van en dat komt opeens weer terug. Ik heb al een paar nieuwe songs geschreven die daardoor geïnspireerd zijn: akoestische liedjes, maar dan op een hartstochtelijke manier uitgevoerd, waardoor het toch vrij heavy word. Dat zul je waarschijnlijk op een nieuw Muse album gaan terughoren. Het word wel elke keer moeilijker om een betere plaat af te leveren. Wat is een betere plaat? Daar geloof ik niet in. Er bestaat geen uitgesproken waarheid wat een betere plaat is. Voor sommigen is Absolution een geweldig album, voor anderen een compleet belachelijke plaat. Het enige wat we kunnen doen is een album maken dat door nieuwe dingen is geïnspireerd en dat een nieuwe periode van je leven weergeeft en vertaalt in muziek. Laatste vraag dan. Een Nederlandse fan vroeg zich, afgaand op je teksten en je gekwelde manier van zingen, af hoe gelukkig jij eigenlijk bent. Lachend: Ik ben doorgaans wel redelijk gelukkig, maar ik ben net als ieder mens hoor. Ook ik heb mijn buien. Ik denk dat als je al mijn emoties optelt en daar een gemiddelde van neemt, dat ik dan wel redelijk normaal ben. Succes heeft me als persoon niet perse gelukkiger gemaakt. Dat is onzin. Ik heb nu wel het gevoel dat ik mezelf beter ken dan een paar jaar geleden, en dat geeft wel een goed gevoel. Als je weet waar je mee bezig bent en beseft dat je dit allemaal kan doen, ja, dan word je daar wel een stuk gelukkiger van. Maar dat heeft volgens mij eerder met ouder worden te maken. Oor

back to articles