Planet.nl - interview met Chris (geplubiceerd op 19 september 2003) |
Midden in het centrum van Amsterdam staat de Oude Kerk, een historisch bouwwerk als oase van rust tussen de hectiek van de Wallen. Het is ook de locatie voor een interview met Muse , de Engelse rockband die met de albums 'Showbiz' en 'Origin Of Symmetry' razendsnel opklom naar de top van de internationale rokscene. Bassist Chris Wolstenholme zit op ons te wachten.
Op het nieuwe album 'Absolution' staat het nummer 'Thoughts Of A Aying Atheist", we zitten op dit moment in een kerk. Leuke locatie! "Ja, nogal vreemd ja, helemaal met de nieuwe plaat die nogal vol staat met teksten oven religie...en dan zit je in een kerk". Laten we daar dan meteen maar op doorgaan, wat zijn de gedachten van die stervende atheist? "Mat is de man van de teksten, maar voor mij gaat het nummer over iemand die zijn leven leidt zonder geloof of rotsvast vertrouwen ergens in en dan in de laatste minuten voor hij sterft wanhopig een soort betekenis aan zijn leven probeert te geven. Zich afvraagt of hij toch niet in een God ofzo had moeten geloven. In de laatste minuten voor je sterft hoop je toch dat iets doorgaat in plaats dat het het definitieve einde is". Waar gaat de plaat over? "Over heel veel dingen. Over relaties, die tussen man en vrouw, seksueel of met de overheid, maar er staat ook een nummer op dat gezongen wordt vanuit het perspectief van een religieuze fanaticus die zo overtuigd is van de ondergang van de wereld dat hij hoopt dat het ook echt gebeurd, puur en alleen om de juistheid van zijn geloof bevestigt te zien. Ik geloof dat dat nummer de toon zet voor de rest van de plaat, want elk nummer dat erop volgt is min of meer een reactie". Declare this an emergency Come on and spread a sense of urgency To pull us through And pull us through This is the end This is the end Of the world (Uit: Apocalypse Please) Je zou hieruit kunnen concluderen dat het een conceptalbum is, een plaat waarbij de thematiek van tevoren is vastgesteld en daaromheen passende liedjes zijn geschreven "Wat ik bijzonder aan Muse vind is dat als je de teksten loskoppelt van de muziek de nummers op zichzelf staan. Soms klink je extreem positief terwijl de tekst daar enorm mee contrasteert en andersom. Bijvoorbeeld in 'Butterflies and Hurricanes' waarin de tekst heel opgewekt is terwijl het nummer het bombasme heeft van Queen. Heerlijk over the top ". En dat niet alleen in de composities, want op enkele nummers worden jullie ondersteund door een groot 18-koppig strijkorkest. Hoe zie je de rol van klassieke muziek in jullie muziek? "Dat is inderdaad een heel grote invloed, maar niet de enige hoor want we luisteren alledrie naar verschillende dingen. Vooral Mat luistert veel naar pianomuziek uit het begin van de twintigste eeuw. Op ‘Origin Of Symmetry’ hoorde je dat langzaam in de muziek doorsijpelen en dat is alleen maar meer geworden. Akkoordstructuren en bepaalde elementen hoor je ook alleen maar bij klassiek en niet bij rock, en daar spelen we mee. Maar ook de Beachboys en hun harmonieën en de prachtige meerstemmige koortjes zijn een inspiratiebron. Gisteren stonden jullie in de Melkweg, deze maand in Ahoy. Wat is leuker? "Het is versschillend. Bij kleine optredens sta je dichter op het publiek en bereik je de energie die je mist bij stadions, het zweet dat je kunt ruiken...Aan de andere kant, als je een grote gig doet en je kijkt rond en ziet die duizenden mensen dan geeft dat ook een heel bijzonder gevoel. Wow, fucking hell!" Allebei is leuk". Jullie doen wereldwijd megashows, had je het zo snel zo groot verwacht? Nee, niet. Toen we begonnen hoopten we net zo bekend te worden als de bandjes waar we naar luisterden, dat waren helden. Pas nu beseffen we dat die bands helemaal zo groot waren. We hebben er altijd van gedroomd ons werk te maken van de muziek, maar dat het zo'n vlucht zou nemen? Het voelt wel goed, haha, maar ook vreemd. Als je soms kijkt naar de afmetingen van de concertzalen dan lijkt het wel eens te groot". Nooit bang de controle te verliezen? "Eigenlijk nooit nee. Met de eerste twee albums ging het heel geleidelijk en pas nu hebben we het gevoel dat we een nieuwe fase ingaan. Komt ook doordat we altijd hebben getoerd en niet vanuit het niets een wereldhit gescoord". De videoclip bij de single 'Time is Running Out Here' is geïnspireerd door het werk van Stanley Kubrick. In hoeverre denkn jullie daar over na? "Het is belangrijk hoe iemand jouw muziek interpreteert. We hebben er over getwijfeld het zelf te doen, maar als je zo betrokken bent is het lastig er onbevooroordeeld naar te kijken. De nummers voor de clips bij 'Showbiz' en 'Origin Of Symmetry' hebben we naar een aantal regisseurs gestuurd en zij stuurden dan voorstellen terug. En dan hoop je maar dat dat in de praktijk goed uitpakt". Ooit iets mis gegaan dan? "Mis is een groot woord, maar soms pakt het anders uit dan je hoopt. De clip van 'Plug-in Baby' is een van de ergste die we gedaan hebben. Op papier leek het een geweldig idee, maar in de clip zie je alleen chicks zonder benen. Waardeloos, hahahaha". Tot slot de toekomst, wat verwachten jullie van de nieuwe plaat? "Dat is iets ongrijpbaars, je weet nooit wat een album doet. Natuurlijk wil je succesvol zijn en veel platen verkopen, maar dat is niet iets dat je in de hand hebt. Je kunt mensen ook niet iets mooi laten vinden wat ze niet mooi vinden. Wat voor ons het belangrijkste is dat we de plaat met zijn drieën hebben gedaan en het goede plaat vinden waar we erg trots op zijn. Dat we gegroeid zijn en er nog steeds rek in zit. En als de fans dat dan waarderen is dat heel mooi". |
back to articles