Spits - Op weg naar het einde (september 2003)

Voor iemand die zoveel pathos en drama in zijn muziek stopt, blijkt Matthew Bellamy bij het interview in de Amsterdamse Oude Kerk een allesbehalve zwaarmoedig persoon. Wel iemand die graag lang en diep nadenkt over de grotere dingen des levens, en zijn verworven inzichten dan vervolgens uitgebreid uiteen wil zetten - soms op het onnavolgbare af. In het Engelse Muse, een band die hij al sinds zijn veertiende met drummer Dominic Howard en bassist Chris Wolstenholme vormt, kan hij zijn ei wat dat betreft prima kwijt De band blinkt uit in pretentieuze teksten en een meeslepend, bombastisch geluid, het liefst voorzien van ingewikkeld klinkende klassieke pianoloopjes. Al houdt het drietal op zijn tijd ook wel gewoon van een stukje ongegeneerd keihard rocken, met beukende drums, een ontsporende bas en messcherpe gitaarriffs. ,,Onze muziek is gebaseerd op het conflict tussen het fysieke, agressieve gevoel van de harde rock, en het meer overpeinzende en abstracte van klassieke muziek. Wat wij proberen te doen is een brug te bouwen tussen die twee, en daarmee iets volkomen nieuws en origineels te creëren. Ik denk dat we op deze plaat een goede balans hebben kunnen vinden", aldus Matthew, die het voorgaande meteen in een breder verband weet te plaatsen. ,,Het is een interessant conflict dat niet alleen in de muziek bestaat, maar ook in mensen, ook in mijzelf. Tussen het dierlijke en het doordachte, tussen een amoreel overlevingsinstinct en de capaciteit om na te denken en het goede te doen. Alle mensen willen verder komen in het leven, een goede baan, meer geld. Tegelijkertijd klagen ze allemaal over het broeikaseffect dat ze daarmee zelf veroorzaken. Ons instinct om vooruit te komen, om te overleven, is precies de reden waarom we de wereld vernietigen." Daarmee zijn we op het thema gekomen dat als een rode draad door de nieuwe plaat loopt: eindigheid, of dat nu de dood, verlossing of het simpelweg verbreken van een relatie betreft. Openingsnummer Apocalypse Please zette voor de band de toon, vertelt Matthew, die zelf overigens nog steeds moet lachen om die spottend bedoelde songtitel. ,,Met dat nummer begon het allemaal, de overige nummers volgden daarna als vanzelf. Het liedje verwijst naar iets wat je momenteel om je heen kunt zien, een soort religieus fanatisme van mensen die lijken te wíllen dat de wereld vergaat. Niet dat ik dat wil, ik ben ook allesbehalve religieus, maar ik hou het wel voor mogelijk dat de wereld gaat eindigen. En dan niet omdat er godsdiensten zijn die dat voorspellen, maar omdat er mensen zijn die in die godsdienst gelóven en het daarom zelf laten gebeuren. Het is het meest theatrale nummer van de plaat - ik acteer het meer dan dat ik het zing. De liedjes die volgen zijn veel persoonlijker en alledaagser, maar ze gaan in feite wel over hetzelfde." Voorafgaand aan de opnames van Absolution, na de lange tour die volgde op het tweede album Origin of Symmetry , nam de band voor het eerst in zijn bestaan een aantal maanden vrij. Dat beïnvloedde het songmateriaal, vertelt Matthew. ,,Aan de ene kant gaf me dat even een normaal leven, aan de andere kant kreeg ik daardoor ook een idee hoe mijn leven eruit zou zien als de band niet meer zou bestaan. Verder verbrak ik in die periode een langdurige relatie, en speelde ook nog de oorlog tegen Irak. Al die dingen zijn, achteraf bezien, op de plaat vertaald in de vraag: hoe zou ik omgaan met het einde? Van de wereld, van de band, van mijn leven. Er zijn momenten op de plaat die suggeren dat ik er vreselijk bang voor ben, en ook momenten waarop ik me juist heel sterk lijk te voelen. Hoe ik er in het echt mee om zou gaan? Muziek maken. Dat is min of meer mijn antwoord op alles. Daarom heet het album ook Absolution. Omdat muziek maken het enige is dat me helpt om met dit soort vragen om te gaan. In die zin is het mijn verlossing. Ik moet er niet aan denken dat Muse ooit ophoudt." Guido Verburg

back to articles