nrc handelsblad-spunk - Van wanhopig kijkende pubermeisjes tot grijzende rockrotten. (september 2003)

Half zes 's avonds. Daar zit ik dan, tussen een handvol MUSE-debielen op de brug van muziektheater de Melkweg. Het zal het eerste concert zijn wat MUSE in een jaar geeft. Het nieuwe album komt eraan en ter gelegenheid daarvan zal de band die bekend werd met het album Origin of Symmetry zijn tournee beginnen in Amsterdam, een door muziektijdschrift OOR georganiseerd concert. Het publiek varieert opvallend genoeg enorm, zeg van veertien tot veertig jaar oud. Van wanhopig kijkende pubermeisjes tot grijzende rockrotten. De deuren gaan open, de mensen duwen zich naar binnen. De ruimte voor het podium is spoedig bevolkt. Nu nog anderhalf uur wachten. De meeste bezoekers zijn duidelijk blij dat zij een kaartje hebben bemachtigd. Op het moment dat het trio aantreedt, precies op tijd, is de ontlading onder de getergde zielen duidelijk merkbaar. Het eerste nummer wordt ingezet en de hoofdjes beginnen mee te knikken. Geen instant-pit of wild gedans, maar begrijpend en dramatisch kijkende gezichten die goedkeurend met het hoofd meeknikken. De eerste nummers zijn ruig en voor vele nog onbekend. De reacties zijn dan ook wat mat. Het is leuker als je vanaf het begin hard mee kunt zingen, maar minstens de helft van de gespeelde nummers komen van het nieuwe album Absolution dat 22 september uitkomt. De titel betekent zoiets als vergeving. Kenners brachten mij al op de hoogte van enkele religieus, of op z'n minst spiritueel getinte songteksten. Daar wil zanger Matthew Bellamy echter niets van weten, zo liet hij weten in een recent interview. Na afloop veel verbaasde hoofden. Na 55 minuten houd het Engelse trio ermee op. En weg zijn ze, geen toegift, weinig woorden, kort maar krachtig. De reacties zijn toch positief. Peter, een kalende man, 45 jaar, die tijdens het concert naast mij stond mee te swingen, licht zijn liefde voor de band toe: "Muse geeft mij hetzelfde gevoel dat Jimmy Hendrix mij dertig jaar geleden gaf. Ruig en toch kwetsbaar. Ik ben geen hardrock-fan, maar dit raakt bij mij de juiste snaar. Ik voel me helemaal niet oud tussen dit publiek, ik heb zelfs leeftijdsgenoten gezien. Het is ook niet gek dat deze band zo'n breed publiek aanspreekt, mijn vrouw vindt het zelfs mooi!" Juist, u hoort het. De volgende morgen heb ik samen met mijn twee lieftallige assistenten Hilco en Flavia (beide MUSE-debiel) een gesprek met bassist Chris Wolstenholme en drummer Dominic Howard: Wat vonden jullie van jullie eerste verschijning sinds een jaar? Dominic: Het ging goed voor een eerste optreden sinds een jaar. Chris: Dat is wel eens anders geweest. Het eerste concert van de Origin of Symmetry Tour was echt desastreus. We hadden twee dagen om te oefenen. Dit keer was dat twee weken. Ik speel wel wat keyboard, dit keer. Het was zes weken geleden dat ik dat voor het eerst deed. Is er een verklaring voor het enorme succes van Muse, vanaf het eerste album? Chris: Het is eigenlijk vrij langzaam gegaan. Vooral door het toeren hebben we een solide schare fans gekregen. We hebben in het begin twee of drie jaar getoerd en zijn daardoor langzaam populairder geworden. Ik denk dat onze fans dan ook eerder echte fans zijn, in plaats van mensen die even dol zijn op een band omdat die een radiohitje heeft. In hoeverre hebben jullie invloed op Matthews schrijven van nieuwe nummers? Dominic: Meestal ontstaat een idee voor een nummer samen. In de studio als we aan het spelen zijn, of in ons een kamertje in London waar wat simpele apparatuur staat. Dat werken we later uit in de studio, waar een nummer weer een totaal andere vibe kan krijgen. Teksten ontstaan vrij snel en spontaan. Wat zou jullie beroep zijn, als niemand van MUSE wilde weten? Dominic: Spaceman! Haha. Ik zou toch iets met muziek doen, in een andere band. Of met grafische vormgeving, daar heb ik voor gestudeerd. Toen ik studeren nog leuk vond. Chris: Ik wilde advocaat worden, ik studeerde rechten. Het leek me leuk om al die rechtzaken bij te zitten, over moordzaken en zo, maar ik heb drie maanden alleen maar contracten zitten lezen, toen ben ik ermee opgehouden. Dat is waarschijnlijk het saaiste wat ik ooit gedaan heb. Plots krijgen we te horen dat we op moeten houden. Dat was het dan. "Cheers." Jullie ook bedankt. Waar andere rockbands zichzelf belachelijk maken met machogedrag en sterallures zijn deze boys uiterst vriendelijk en nuchter over hun succes. Muse is voor iedereen. Toby Paul

back to articles