Rotterdams Dagblad - Origin of Symmetry CD recensie [19 juli 2001]

Eigenlijk kon de opkomst van Muse niet op een beter tijdstip komen. Uitgerekend op het moment dat Radiohead met het controversiële Kid A de gemoederen én de fans bezighield, liet Muse op haar debuut cd ’Showbiz’ horen hoe het ook kan. Origin of Symmetry. Muse klonk hier meer naar Radiohead dan Radiohead zelf op ’Kid A’, maar toegegeven, dat is natuurlijk de verdienste niet. Die zit ’m in het feit dat het trio uit Devon wereldse melodieën schreef en eigenzinnig klonk. Zonder de gekunsteldheid van bandjes die veranderen om het veranderen. En nu, terwijl overal de aandacht uitgaat naar Travis met haar nieuwe cd, slaat Muse wederom keihard toe. Letterlijk, bijna. ’Origin Of Symmetry’ zet de lijnen van Showbiz verder uit. Het gros van de nummers werd geproduceerd door John Leckie (Radiohead, Stone Roses), die ook prominent op het debuut aanwezig was. Toch namen de drie van Devon nog een tweede producer in de arm (David Botril, van onder meer dEUS en Tool) en dat heeft er toe bijgedragen dat Muse hier wat harder en rauwer klinkt dan op het debuut. Afgezien misschien dan van de eerste anderhalve minuut van opener en single ’New Born’, waarin we de Muse hit ’Muscle Museum’ terughoren. Ware topnummers zijn de eerste single ’Plug In Baby’ en ’Citizen Erased’, met z’n zwellende orgeltje. Opvallend is de aanwezigheid van John Coltrane’s ’Feelin’ Good’, al zal het me niks verbazen als de jongens van Muse dit nummer hebben opgepikt van Traffics album ’Last Exit’. Enig minpuntje is dat de galmende zang van Matthew Bellamy in een nummer als ’Micro Cuts’ wel erg overdreven wordt, maar misschien wordt deze bevinding wel ingegeven door een gezonde afkeer van operette en zo. Gert Meijer

back to articles